Birilerinin hayranı olmak, tutkuyla sevmek, takip etmek, ilham almak ne kadar güzel bir duyguymuş...
Birilerine aynı hayranlığı hisseden, tutkuyla seven, ilham alan insanlar ile toplaşmak, buluşmak, karşılaşmak ne kadar güzel bir şey miş.
Bizi buna inandırdıkları için bile sadece çokça minnet,
Bu karşılaşmanın bir hedef haline gelmesi ve gerçekleşene kadar olan zamanın akması ve gerçekleşdiğindeki tamamlanma hissi...
Mesajlara, komutlara inanmayan zihnimizin anadilinde olmayan sözleri elinde ışıklarla bağırarak tekrar ettiği bir ayin...
Ve bu şehir bana yine kendimi hatırlatan. Kendim için büyümeyi öğreten.
Büyüdük işte daha da büyümeli...Derinlemesine genişleyerek. Yanyana olmadığım ama sarıldığım başka şekillerde birileri ile..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder